اقامتگاه Aimasia و گفت‌وگوی سنگ، ساحل و معماری ، اثر A31 Architecture

در این محتوا با شبکه هنر و معماری ستاوین همراه باشید تا نگاهی به اقامتگاه مدرن Aimasia Residence در جزیره‌ی میکونوس و گفت‌وگوی هوشمندانه‌ی آن با زمین و میراث بومی داشته باشیم. کمی بالاتر از ساحل معروف Elia Beach، روی سایتی به وسعت حدود ۱۴ هزار مترمربع، اقامتگاهی شکل گرفته که فراتر از یک ویلای لوکس ساحلی است. این پروژه، طراحی‌شده توسط A31 Architecture، بیش از آن‌که نمایش تجمل باشد، تلاشی است برای تعریف یک «گفت‌وگو» بین معماری امروز و چشم‌انداز کهن جزایر سیلدایی.

نام پروژه، Aimasia، ریشه در واژه‌ای یونانی دارد که به دیوارهای سنگ خشک سنتی اشاره می‌کند؛ دیوارهایی که بدون ملات، تنها با چیدمان دقیق سنگ‌ها ساخته می‌شوند و قرن‌هاست در منظر جزایر سیلدایی دیده می‌شوند. این دیوارها را نسل‌های پی‌در‌پی کشاورزان ساخته‌اند تا زمین را تقسیم، از آن محافظت و آن را برای کشت آماده کنند. در Aimasia Residence این سنت به قلب و ستون فقرات طرح تبدیل شده و خانه‌ای «غیرمعمول» را شکل داده است؛ چیزی که در نگاه اول شاید از میکونوس انتظار نداشته باشید.

در مرکز ایده‌ی معماری پروژه، یک دیوار گرانیتی به طول ۶۲ متر قرار دارد؛ دیواری ساخته‌شده از سنگ محلی میکونوس که با نرمی، خطوط توپوگرافی سایت را دنبال می‌کند. این دیوار، همان دیوار خشک سنتی است که این‌بار در مقیاسی معمارانه، حجم بنا را لنگر می‌اندازد و به آن ساختار و نوعی درام ملایم می‌بخشد. سایر احجام و فضاهای اقامتگاه گویی به این دیوار «تکیه می‌دهند» و به‌صورت خوانا و منطقی در امتداد آن سازمان‌دهی می‌شوند. این نوع برخورد با بستر، همان رویکردی است که ستاوین همواره در معرفی پروژه‌های حساس به زمینه به آن توجه دارد.

اقامتگاه به سمت جنوب گشوده می‌شود تا چشم‌اندازی باز و پانورامیک به دریای اژه را قاب بگیرد؛ تراس‌ها، بازشوها و فضاهای نیمه‌باز، زندگی روزمره ساکنان را با افق درخشان دریا پیوند می‌دهند. در مقابل، در سمت شرق، خانه به‌گونه‌ای قرار گرفته که یک تپه‌ی سنگی پرهیبت را با تراس‌های قدیمی و دیوارهای سنگ خشک تاریخی در قاب خود نگه دارد؛ یادآوری ظریف این حقیقت که این زمین، تاریخ و روایت‌هایی بسیار پیش از ساخت این خانه داشته است.