مجموعه ورزشی Petit-Quevilly ، اثر تیم معماری Olgga Architects ، فرانسه

در این محتوا با شبکه هنر و معماری ستاوین همراه باشید تا نگاهی به مجموعه ورزشی پُتی-کوِوی؛ بازپیوند شهر، منظر و ورزش در فرانسه اثر تیم طراحی Olgga Architects داشته باشیم.

این پروژه در محله Quartier de la Piscine شهر پُتی-کوِوی، در جنوب محدوده کلان‌شهری روان واقع شده است. سایت پروژه، زمینی صنعتی و متروکه بوده که در قلب قلمرویی گسسته قرار داشت؛ قلمرویی که به‌واسطه بزرگراه Sud III پیوند تاریخی میان مرکز شهر و محله‌های شرقی را از دست داده بود.

پیش از مداخله، این محدوده ترکیبی ناهماهنگ از پارکینگ‌ها در شمال، تاسیسات شهری در مرکز و فضاهای عمومی پراکنده در جنوب بود؛ مجموعه‌ای محصور در حصارها و موانع فیزیکی که گسست فضایی را تشدید می‌کرد.

خاکریز احداث‌شده برای کاهش آلودگی‌های بزرگراه، ناخواسته این گسست بصری و کالبدی را تقویت کرده بود. ایده پروژه از یک خواست ساده شکل گرفت: بازپیوند. بازپیوند شهروندان با شهر، اتصال دوباره محله‌های جداافتاده، و پیوند فعالیت‌های ورزشی و فرهنگی با منظر پیرامون.

این پروژه در چارچوب برنامه ملی نوسازی شهری فرانسه (ANRU) فرصتی برای یکپارچه‌سازی شهر پیرامون یک پارک عمومی بزرگ و همگرا فراهم کرد.

در این سایت سه‌هکتاری، اکنون فضایی عمومی شکل گرفته که در آن معماری و طبیعت به هم می‌رسند. در قلب طرح، یک پرومناد دیدبانی به طول ۳۶۵ متر به‌عنوان ستون فقرات پروژه، گاه هم‌سطح زمین و گاه معلق، تمام عناصر عملکردی—از سالن چندمنظوره ورزشی و فضاهای اجتماعی تا مرکز تفریحی نوجوانان، اسکیت‌پارک و ورزشگاه شهری—را به هم متصل می‌کند و چشم‌اندازهای تازه‌ای به شهر می‌گشاید. افزون بر برنامه اولیه، اسکیت‌پارک بتن‌یکپارچه، نیم‌زمین بسکتبال روی بام سالن ورزشی و سرسره‌هایی ادغام‌شده در شیب‌های طبیعی سایت طراحی شده‌اند.

این مسیر شهری ساده اما قدرتمند، ساختار اصلی پروژه است؛ عنصری که فضاها را آشکار و به هم متصل می‌کند. پیرامون آن، پارک به‌مثابه یک منظر زنده و پویا گسترش می‌یابد: شیب‌های شکل‌داده‌شده، هدایت آب‌های سطحی از طریق آبراهه‌های سبز، و توالی چمنزارها و توده‌های درختی که بستری مناسب برای زندگی روزمره، فراغت و تعامل اجتماعی فراهم می‌آورند.

سامانه سازه‌ای پروژه که به‌طور کامل با بتن اجرا شده، رویکردی یکپارچه و پایدار را با کنترل هزینه و دوام بالا ترکیب می‌کند. سالن ورزشی و فضاهای اجتماعی، در امتداد شیب زمین، به‌طور گسترده به فضاهای بیرونی گشوده شده‌اند و گفت‌وگویی پیوسته میان معماری و منظر ایجاد کرده‌اند.

در زیر رمپ دایره‌ای مرکزی، مرکز تفریحی نوجوانان جای گرفته و معماری با تعریف حیاط داخلی و اسکیت‌پارک غربی، به سازمان‌دهی عملکردها و تقویت تعاملات اجتماعی کمک می‌کند. از همین نقطه، پل پیاده‌رو کلان‌شهری با عبور از بزرگراه و خطوط راه‌آهن، اتصال مستقیم به محدوده شهرداری را برقرار می‌سازد.

زبان معماری پروژه، ساده، ماندگار و نزدیک به بیانی تک‌حجمی است. تمامی نماها با پوشش فلزی و لایه دوم مشبک فلزی یکدست شده‌اند؛ رویکردی که ضمن ایجاد همگنی بصری، نور را تعدیل کرده و از سطوح شیشه‌ای محافظت می‌کند. این مجموعه همچون یک گیره شهری، بخش‌های گسسته قلمرو را به هم متصل کرده و نفسی تازه به محله می‌بخشد. امروز، پروژه به‌عنوان چشم‌اندازی برای زیستن، عبور و مشارکت اجتماعی خوانده می‌شود؛ تلاقی معنادار معماری، شهرسازی، مهندسی عمران و معماری منظر.